Met een zintuiglijke, beeldrijke taal schrijft Annika Cannaerts poëzie die onderhuids werkt, beklemmend en onontkoombaar, maar ook teder en helder. In een universum van sneeuwbollen, ziekenhuiskamers, dierenlichamen en huislijke interieurs valt identiteit steeds opnieuw uiteen, terwijl herinneringen zich herschrijven als een tweede huid. Haar gedichten bewegen zich op de breuklijn tussen verlangen naar geborgenheid en de drang om te verdwijnen. Woorden worden materiaal dat een lichaam bijeenhoudt wanneer alles dreigt te verschuiven. Deze bundel verkent het moment vlak voor iets breekt, waar controle en ontregeling tegelijk bestaan, en waar een lichaam transformeert, van object naar stem.